|
16 september 2011
Waarde collega van der Sluis,
U bent een collega en vanuit het principe collegialiteit horen wij als collegae met elkaar in gesprek te gaan. U heeft in uw plaatselijke parochie Liempde geweigerd een parochiaan te begraven die had gekozen voor euthanasie. “Waarom heeft u dat gedaan?’, zo vroeg ik mij telkens af. Zaterdag 3 september kon ik iets van uw opvattingen in Trouw lezen. “Ieder mensenleven is een geschenk uit Gods hand”. Natuurlijk, zo belijdt onze christelijke kerk. “Iets dat je van de Schepper hebt gekregen, mag je niet eigenhandig beëindigen”. Is dat zo? Want waarom mogen we het leven niet eigenhandig beëindigen? Heeft God dit verboden? Of doen de kerken dit? Natuurlijk ben ik mij, als predikant, ervan bewust dat een groot aantal mensen in onze kerken gelijk u over euthanasie denken: TEGEN. Maar kan deze opvatting dan lijden tot de ontzegging van een kerkelijke uitvaart in de eigen parochie? Ik meende altijd te weten dat oordelen enkel aan God voorbehouden was, nu lijkt het wel alsof u zelf op de stoel van God bent gaan zitten. In mijn opinie wordt met uw weigering niet alleen de overleden parochiaan onrecht gedaan, maar tevens de nabestaanden en met hen de parochie.
Het is uw leer van het geloof en trouw aan de kerk die u verkondigt en de rigide hantering van de regels die mij tegen de borst stuiten. U lijkt met deze beslissing, en u bent beslist niet de enige, een persoon die de leer boven de liefde stelt. Overal waar de waarheid van de kerk een kapstok wordt om mee te slaan, wordt de boodschap van het evangelie misbruikt. U zegt: “Ik vind niet dat mij iets te verwijten valt omdat ik mij geconformeerd heb aan het geweten van de kerk. Je mag in het geval van euthanasie niet ruimhartig zijn”. U bent loyaal aan de kerkregels, maar ik hoor u niet over het bevrijdende evangelie van Jezus Messias. Ik hoor u niet over de eigen verantwoordelijkheid van mensen. Want plaatst de euthanasievraag mensen niet voor hun fundamentele vrijheid om te kiezen? Als predikant kan ik de euthanasievraag voor mensen niet beantwoorden. De ene mens zal menen er goed aan te doen niet te kiezen voor euthanasie, terwijl de andere het tegenovergestelde meent. Als pastor en predikant dien ik mensen in deze laatste levensfase bij te staan. Als predikant help ik mensen om de juiste vragen te stellen die er voor hen voor doen, maar ze moeten wel zelf hun eigen antwoord vinden. God heeft deze wereld ongelofelijk veelkleurig geschapen, en ik geloof in een kerk als een huis waarin plaats is voor allen. Ik kan me namelijk niet herinneren dat Jezus vanuit verschil van opvatting, mensen in de kou heeft laten gaan.
Als uw collega zou ik u ook willen vragen te reflecteren op de leer van uw kerk. Want achter deze discussie over het wel of niet begeleiden van nabestaanden van mensen die euthanasie gepleegd hebben, ligt een diepere discussie over de grondwaarden van geloof. Waar gaat het om in godsdienst? Het gaat toch (mag ik hopen) niet alleen om loyaliteit aan de kerk? We mogen toch verwachten dat Gods grondpersoneel zelfstandig kan reflecteren op de kerkregels en de leer van de kerk. Sinds mensenheugenis lijkt het binnen de godsdienst om de leer en De Waarheid te gaan. Nu geldt dit bijzonder voor het christendom, maar het zeker ook van toepassing op fundamentalistische stromingen binnen jodendom en islam. Hierbij lijkt het niet uit te maken dat er mensen buiten het bootje vallen: in dit geval de nabestaanden van een geliefde dode. Ik ken mensen die worstelen met de ‘Waarheid’ van het geloof en hun liefde voor concrete mensen. Een dergelijke worsteling bespeur ik niet bij u, collega Norbert van der Sluis uit Liempde. U zegt: “In eer en geweten geloof ik de juiste keuze te hebben gemaakt”. Ik hoor u niet over gewetensnood. Ik hoor u niet over uw liefde voor de parochie, voor de parochianen. En zoals u zaterdag 3 september in Trouw op de foto staat, in de kerk, armen over elkaar, zelfbewust, lijkt u eerder trots te zijn op wat u gedaan heeft, dan dat ik enige vorm van worsteling bespeur. Misschien heb ik het mis, ik hoop het.
Graag uw reactie.
Met vriendelijke groet, collega ds. Petra Kerssies
